Het iD

Een nieuw paspoort regelen is een opgave op zich. Een uiterst merkwaardige procedure moet gevolgd, die je tientallen jaren terugzet in de tijd. De overheid bevindt zich nog in de vorige eeuw.

Een korte schets van de procedure. Om te beginnen is een recente pasfoto nodig. De pasfoto wordt door een fotograaf gemaakt met een digitale camera. Maar de foto wordt niet door hem geupload naar mijn profiel op http://www.mijnoverheid.nl. Nee, tot mijn niet geringe verbazing wordt de foto geprint.

100 meter verderop loop ik het gemeentehuis binnen en daar wordt de foto op een formulier geplakt en gescand! Die scan gaat dan op de mail naar Binnenlandse Zaken.

Nu vergeet ik gemakshalve de papierwinkel en het half-gedigitaliseerde verkeer tussen de gemeente en de rijksoverheid. En ik vergeet gemakshalve dat ons paspoort, net als dat van 30 andere landen, gedrukt wordt door een Amerikaans mega-bedrijf dat via informele kanalen gelinkt is aan het Pentagon en de CIA. Ik vergeet de vele schakels en de complete ambtelijke machinerie.

Had ik al gezegd dat ik een halve dag moest vrij nemen, omdat de gemeente haar loketten nu eenmaal tijdens kantoortijden open heeft? En dat het niet in één keer klaar is? Eerst een formulier invullen en betalen en dan een week later ophalen (weer een uurtje later naar het werk, wat op zich niet erg is).

Is het niet gek dat ik dat paspoort niet gewoon online kan bestellen met een webformuliertje op http://www.minbzk.nl, nadat ik inlog met DigiD. Of beter nog, op de genoemde persoonlijke internetpagina op mijnoverheid.nl. En waarom krijg ik dat paspoort dan niet gewoon thuisbezorgd door een gecertificeerde, beveiligde koeriersdienst?

Maar eigenlijk is dat ook al volledig achterhaald. Het gaat ervan uit dat het papiertje het paspoort is. Het verondersteld dat het plastic kaartje het rijbewijs is. Maar dat zijn natuurlijk alleen maar uittreksels uit een register. Kopietjes zijn het.

Diverse instanties houden registers bij, waarin achter mijn naam een status staat vermeld. Die vermelding; die status in de database, dat is het werkelijke bewijs, dat is het rijbewijs, het paspoort, de akte, de vergunning. Het papieren “bewijsstuk” is een archaïsch fenomeen.

Ik heb dat kopietje helemaal niet nodig. Dat is volledig overbodig (en ook onveilig, want te stelen en/of te vervalsen, en daarnaast niet actueel en niet duurzaam). Wat moet ik met een kopie als ik toegang kan hebben tot de actuele status?

Wat ik nodig heb is een “sleutel” waarmee ik bij de database kan. En die sleutel is er natuurlijk al, de DigiD. Dus geef me een app waarmee ik kan inloggen en de status in de database(s) kan uitlezen.

Ik wil een paspoort-app, een rijbewijs-app, een visakte-app, een zorgpas-app, een ID-app. Dat is het iD!

En de infrastructuur om dit in te voeren is er al of bijna gereed. Als je met een mobiel kan bankieren, dan kan ik ook een beveiligde verbinding (alleen lezen!) met de RDW of Bzk maken. En zonodig combineer ik biometrische identificatie (duimprint op het scherm of irisscan) met een inlogcode (DigiD) om de gewenste dubbele identificatie op de telefoon of tablet of ander mobiel device realiseren.

Gek dat nog geen enkel bedrijf of geen enkele overheid op deze aardbol dit al ingevoerd heeft. Mij is zelfs geen test bekend van deze toch erg voor de hand liggende ontwikkeling. Toch denk ik dat ik mijn (één na) laatste papieren paspoort heb opgehaald.